عکس

 در كولبار زندگي تلخ

از رودها ، پيام پيوستن

 و ز بادها ، پيام بگسستن

 آوردم ارمغان

 در بي كران حشمت پندار

 در قله ي رفيع قلبم

 يك عمر

 تنها نشستن  با خويش

 آنجا

        در خون

            در آتش

 آموختم

 راز بزرگ بودن را

 آموختم چگونه بودن را

 آموختم چگونه بميرم .

 آموختم 

با دست خويشتن بنويسم

 تاريخ مرگ زندگيم را .

افسوس  اي مخاطب ديرين

 در تنگ اين قفس

بيدار نيستي

قلب تو

 در مشت هاي  بسته بيگانه مي تپد

 بيدار نيستي كه بگويم :

 بايد كجا چگونه بميري .